میراث زنان

سخنگوی ستاد ائتلاف اصلاح طلبان در مورد حضور زنان در لیست انتخاباتی اصلاح طلبان گفت: "زنان باید در تمام عرصه‌های جامعه حضور داشته باشند و قطعاً ثبت نام و حضور زنان کارآمد و شایسته مورد استقبال ستاد ائتلاف است. به هر حال از نظر ستاد ائتلاف اصلاح طلبان در شرایط مساوی زنان نسبت به مردان برای حضور در مجلس شایسته‌تر هستند."!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بنظر میرسد که اصلاح طلبان که خود زمانی بطور متناوب والبته گاهی متوالی ، صاحبان «حاکمیت» بودند اکنون برای بازگشت به این قدرت بی حد وحساب در ایران از تمامی موجودیت ها میخواهند سود ببرند : زنان که بتازگی به عنوان نیمه اصلی تحصیلکردگان  از آنها نام برده میشود اینبار قرار است همچون کبوتر های سفید «جلب » شوند . گرچه شاید با یک نگاه ساده به تاریخ انقلاب اسلامی (تقریبا ۳۰ ساله ) بتوان اهمیت زنان را در حدتکرار حرفهای شعار گونه در باره ایشان تا حضور بیشمارشان در پشت دادگاههای خانواده ،معضلات عجیب وغریب «حجاب » وبی حجابی وداستانهای مربوط به دختران فراری و .. دریافت . اما در حال حاضر طرح خواسته های آنها که به اشکال مختلف مبارزاتی از جمله طرح جمع آوری یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز در سطح جامعه شکل جدی به خود گرفته است هر «عاشق حاکمیتی »را به اندیشه «به حساب آوردن »این بخش بزرگ از جامعه میکشاند. اما آیا این واقعا روزنه ایست برای رسیدن به خواسته های آنها ؟؟ جدای از اینکه لاف سخنگوی اصلاح طلبان را در باره برتری زنان در شرایط مساوی باید به دیده تردید نگریست .

همه آنچه برای« زن» از کودکی دیده ام نقش مادر ی بوده وبس: وقتی بچه ای ، همه منتظر بودند تورا با چندتا عروسک مشغول تمرین آینده ات ببینند .وقتی یک خورده بزرگ شوی عروسکهای کوچکت را خودآگاه وناخودآگاه ازت میگیرند وکارهای بزرگ دستت میدهند . مدتی بعد کارهای بزرگ را از دستت به بهانه زن بودن میگیرند وکارهای کوچک به دستت میدهند . کمی بعد تو دیگرآنقدر «بزرگ »شده ای که دیگر کسی کارهای کوچکی که هر روز میکنی نمیبیند.بعداز آن این تویی که دست از همه کارهای بزرگ وکوچک خود میکشی ودر گوشه ای در حسرت «کودکی» خود بدنبال عروسکهای تحمیلی ،کودکیهای تحمیلی ،بزرگیهای تحمیلی ونهایتا نقشهای تحمیلی ات میگردی . بعد از آن همه را با دیکته تحمیلی به کودکت می آموزی .  

تو هر روز نقش میگیری و زنانگی خود را در قالب همه این نقشها تعریف میکنی . در هر مقطعی از زندگیت ، موجوداتی که احاطه ات کرده اند ، عروسکهایت را پیش میکشند و نقشهایت را گوشوارت میکنند و همه کاستی هایی را که روز اول برایت تعریف کرده اند ، به گردنت میآویزند .تورا با گردن آویز و گوشوارت تعریف میکنند . هرروز وهر روز .

چهل روز باورنکردنی از مرگ دکتر زهرا گذشته است . دلم از دیدن گزارشي از مراسم چهلم دكتر زهرا، پزشك مقتول در همدان و مزار گل بارانش بدرد می آید ونمیتوانم  باور کنم که چقدر احمقانه جان یک زن ،یک انسان چهل روز پیش حلق آویز نظام امنیت اجتماعی مان شده است ومنکرات وبازداشتگاه و ستاد امر به معروف و... چه جای نا امنی هستند وچه زوری برای ایجاد امنیت میزنند!!!!!

امنیت زنان مدتهاست که در پوشش ظاهری خلاصه شده . در حالیکه نتایج آن بی پرده و مشخص بر همگان عیان است : عدم امنیت زنان ،با چادر وبی چادر .و حالا زهرا آرام زیر این خاک سرد خفته است ،اشکهای سوزان مادر نیز گرمایی به حقیقت تلخ خاک نمی بخشد . او از دست رفته است . فردا نوبت کیست ؟

فردا روز روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان است اما نمیدانم روزی که در آن مردان بخصوص مردان کشورم ، با چماق «برتری » مرد بر زن، با تکیه بر خدادادی بودن تبعیض میان زن ومرد وبیان تفاوتهای فیزیکی میان آنها هر روز بر سر زنان نکوبند را ، خواهم دید.

درشرایط اجتماعی فعلی که به عناوین مختلف تفاوتهای جسمی مرد وزن را بهانه ای برای تفاوت حقوقی آنها در نظر میگیرند وبه ادبیات و فرهنگ عامیانه  دامن زده میشود،بجای رشد وارتقائ آن در زمینه رفتار انسانی با زنان و کج ادیشی ها با حمایت قانون ، بنا بر سلیقه افرادی مشخص ، توسعه داده میشود نمیتوان به از میان رفتن خشونت علیه زنان چندان خوشبین بود.

۲۲ خرداد پار سال  بود که بخشی از زنانی که خواهان تغییر قوانین تبعیض آمیز وتحقیر آمیز جاری بودند د رمیدان هفت تیرتهران تجمع کردند . تجمع بی آزار آنان که در گوشه ای از خیابان صورت گرفته بود با خشونت و ضرب وشتم نیروی انتظامی پایان یافت ،خشونتی در ملاء عام که بر اندیشه خشونت علیه زنان وترویج آن در جامعه صحه میگذاشت .

تحقیر زنان به عنوان موجودات درجه دو در جامعه ای با قوانینی که شاءن اورا به عنوان یک انسان برابر نادیده میگیرند از پستو های کوته اندیشی گرفته تا خیابانهایی که بر هر کوی برزنش چماق «چه جوری بپوش و چه جوری بگرد» برقرار است ،بی پایان به نظر میرسد . اما دوستان ! خوب نگاه کنید از پس کوچه ای تنگ ممکن است زنی برای  جمع آوری امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیزبه سمت شما بیاید . یاری اش دهید .

سال ۵۷ وقتی که زندانها باز شد ،وقتی مردم وحشت زده با سلولهای تنگ وتاریک روبرو شدند،با ابزارهایی برای شکنجه بمنظور اعتراف گیری،گوشه هایی که مردان وزنان ایرانی زیر مشت ولگد استبدادله میشدند تا اعتراف کنند چه تعدادی بودند،چه کسانی بودند،چه کارهایی میکردند و... تختهایی مخصوص شکنجه ،وسایلی برای کشیدن ناخن،شلاقها وباتومهایی که هریک کاربردی داشت ووسایل الکتریکی که برق را به اندام آنها متصل میکرد و دستبندهاوآلات مختلف ... در آن بین فضایی هم برای زیر شکنجه مردگان واعدامیهایی که هنوز دفن نشده بودند  وتیر باران شدگانی که با عجله (در کشاکش انقلاب)به تیر بسته شده بودند وجود داشت که پس از یورش مردم وباز شدن در زندانها همه را در بهت ووحشت فروبرد وپرده از راز «مخوف »بودن زندان برداشت .

جمع کثیری از مردمی که به زندان ریخته بودند در تاثری شدید میگریستند وبا صدای بلند آرزوی برچیده شدن هرچه زندان وزندانیست میکردند . موج این نفرت تا جماران هم رسید و آیت اله خمینی در طی سخنانش از تبدیل زندانها به مدرسه ودانشگاه حرف زد...

کمتر از بیست ماه جمع افسون زده وتندرویی که در جایگاه قدرت جایی باز کرده بودند در دل از آنهمه هوشیاری شاه مخلوع برای سرکوب مخالفان تعجب نکرده وتازه بیادآوردند که میتوان از همه این «امکانات» استفاده ای مشابه کرد :سرکوب هرزن ومردو جوان وپیری ،بنام ضد انقلاب.

 

 

این یاداشت رو در میانه حرفهایی که دو نفر دیگه با هم میزدند نوشتم وبرای سایت ساغر فرستادم .اما بعید میدونم «قالبها » از خودشون بیرون بیان و کامنتم رو نشون بدند.دوست داشتم بقیه هم بخونند:

سلام دوستان عزيز م ، من بطور اتفاقي به اينجا آمدم : در پاسخي كه به نامه يكي از دوستان در سايتي ديگر ديدم به اينجا كشيده شدم .

واقعا من نميدانم انسان دين زده چرا براي خوشبختي ولااقل تلاشش در اين را ه اينقدر به قالبهاي مختلف چنگ مياندازه ودائم براي خودش كليشه ميسازه واسمش رو ميذاره «دين» ...از وحدت عالم انساني كه يك هدف وآرزوي بزرگ وخوبه حرف زده بوديد، واز بهائيت كه عامل وباعث اونه واسلام كه به حد كافي پاسخگو نيست و...

اين چار چوبها به چه درد ميخورند ؟مگر هدف به اندازه كافي جاذبه نداره كه ميخواهيم با اسم اين دين وآن دين پرزرق وبرقش كنيم ؟ مگر وحدت عالم انساني اندازه كافي براي لذت بشري خوب نيست ( بايد در اين هم به ديده شك نگريست )كه زور ميزنيم و ميخواهيم به ايده هاي اين دين وآن دين بچسبونيمش؟

آها ، شايد از نظر شما هر ديني وسايل رسيدن به اين هدفهاي عالي رو يه چيز ميدونه،وديگري چيز ديگه اي .

خب باشه ،هركسي ميخواد با هر وسيله اي كه دوست داره به مقصد برسه . اما شكل متعالي وخاص دادن به اين وسيله ها واز زبون اين خداو آن خدا(منظور اسلا م ويهوديت ومسيحيت و بهائيت و..)شيوه هايي كه به ذهن بخشي از بشريت ميرسه رو به خدا نسبت دادن ،همه اش ريا و دوري از درك چهره واقعي هستي است . به نظر من بشر بايد خودش با شجاعت پيگير مسائلش باشه وحرفهاش رو به گردن « خدا هاي » مختلف نياندازه

متشكرم

 

دوست دارم در این پست گوشه ای از «پاسخ» به سوالاتی رو که دوستی از من کرده بود بدم.او از من پرسیده بود:

من دوست دارم بدونم به نظر تو حقوق زن و حقوق مرد چيه؟
مرد و زن چه حقي به گردن هم دارن؟ البته نظراي تو را مي خوام بدونم.
دوست دارم بدونم به نظر تو اين جامعه چه ظلمي به زن و حقوق زن ميشه؟
چرا فكر ميكني داره به زنا ظلم ميشه؟

شاید در ک نابرابری حقوقی واجتماعی واقتصادی وسیاسی که در حق زنها میشه از نظر من چندان کارسختی نباشه . اما من تصور میکنم این نابرابری آنقدر در زندگی تک تکمون تکرار و تکرار میشه که گاهی مثل بخشی از زندگیمون باهاش عجین میشیم خومیگیریم ونهایتا طبیعی میدونیمش .

نمیخوام از تاریخ وادیان و ...حرف بزنم. نمیخوام برای جواب دادن از گذشته دور ودراز کمک بگیرم . اجازه بده از همین « امروز » ، از همین روزها ، حرف بزنم :

 

ادامه مطلب

دوستان!

من صبوری کرده ام .

من تاریخ را صبوری کرده ام .

 وقتی برای در هم کوبیدن نامم برسنگ مزار،

در هراس از زنده بودن یادم،

 مزارم  در اصفهان ،

به کین وچنگ دریده شد.

وقتی برای فرستادنم به بهشت،

انبانم را از «تجاوز» پرکردند.

وقتی دو کودکم را بچنگ ودندان از مرز پر خطر ترکیه تا یونان کشیدم وآب غربت یکیشان را برد.

وقتی در گیجی غربت یاد وطن میکردم ،

 وقتی جایزه نوبل «صلح»را بردم وهلهله در خانه ام خاموش بود!

وقتی در خیابان ،تیغ «حجاب»گردنم میزد.

وقتی آهنگ عفاف «ریا» را آواز میخواند 

ومن از کشیده شدن تو بر آسفالت

«صبوری »را به زمزمه، میخواندم

 

 

 

وقتی دلارام علی تلاش برای احقاق حقوق زنان را آغاز کرد خوب میدانست که باید در دوجبهه بجنگد:اجتماعی که زنان ومردانش باور داشتند که زن موجودیست محدودبا حقوقی محدود.وقانونی که بر جنس دوم بودن زن نه تنها تاکید که تبلیغش میکرد.کار فرهنگی در اجتماعی که زنان را «ضعیفه »تلقی میکند چندان آسان نیست وباوراندن به زنانی که درباره خود چنین میاندیشند راهیست بس دشوار. اما دشوار تر از آن تلاش برای تغیر قوانینی است که در جریان حقوقی زن را تحقیر وله میکند.قوانینی که حاکی از «قدرت» است . قدرت نویسندگان ومجریان ومردانی که اسلام را سپر سینه خود کرده اند .سپری که اتفاقا به اندازه کافی محکم است وحافظ سینه پر کینه ایست که برابری را در پس خود نفی میکند .

دلارام علی فعال حقوق زنان وکودکان بجرم اینکه: ۱-در خرداد ۸۵ در تجمع زنان شرکت کرد و۲-خواهان برابری حقوقی زن ومرد بود۳- به او گفتند در اینجا (تجمع )نشین۴-به زمینش کشیدند ۵ -دستش در جریان خشونت شکست ۶-شکایت برهم زنندگان تجمع را به خودشان کرد و...

 به تحمل دوسال حبس وشلاق محکوم شد! به دلیل همه جرمهایی که گفتم .

اما بزرگترین جرم او این بود که میخواست بگوید «زنان»را هم «آدم»حساب کنید ! این امروز بزرگترین جرم برای زنان ومردانی است که خواهان بحساب آوردن «زنان» در مجموعه بشریت هستند.این جرم آن عده از زنان ومردانی است که میخواهند« اسلام »را به زور «تفسیری دیگر از دین »زنده نگه دارند.اما اسلام ومسلمین از دست این جماعت که البته راهی هم جز همین «تفسیر تازه»ندارندبستوه آمده ودلش میخواهد این جماعتی را که برای زن ارزشی بیش از «زائیدن» و«پخت وپز» قائل است چنان خفه کند که دیگر صدایی ازش شنیده نشود.

اما امروز..

هر صدا

دریچه ایست در دل تاریکی

در بگشا...

«تنها صداست که میماند»